Mam na imię Adrian, chociaż w obecnych czasach, gdy większość z nas wciąż klęka przed ołtarzem sławy, naprawdę nie wiem, kogo to obchodzi, że w ogóle żyję. Nie jestem sławny ani bogaty. Nigdy znałem nikogo sławnego. Nikomu z nich też nie podałem reki. Co ciekawsze, wcale nie gonię za sławą.

Według standardów naszej kultury jestem zupełnym zerem, tak wielkim, że czarna dziura mojej pustej egzystencji wessie mnie w mrok zapomnienia.Mam 20 lat. Dla dorosłych przemądrzalców jestem więc zaledwie dzieckiem. Dzieci już mi nie ufają, widząc we mnie dorosłego. Po wsze czasy wyleciałem z magicznego świata małych i bezwąsych istot.W konsekwencji spec od demografii mógłby uznać, że moim jedynym audytorium są młodzieńcy i dziewczęta gdzieś między szesnastym i dwudziestym rokiem życia.Kłopot w tym, że tak wąskiemu gronu nie mam nic do powiedzenia. Nic mnie nie obchodzą troski i pragnienia większości polskich nastolatków. No, może z jednym wyjątkiem... Też chciałbym jakoś przetrwać.

Lecz musze przyznać ze mam niezwykłe życie. Nie o to chodzi, że jest na przykład lepsze od Twojego. Mam absolutną pewność, że Twoje życie jest w miarę potrzeb wypełnione blaskiem, szczęściem, pomyślnością i znośną dawką strachu. Tak jak ja jesteś człowiekiem, więc znasz pojęcia smutku i radości. Ale moje życie jest niezwykłe. Przytrafiają mi się osobliwe rzeczy, które na ogół nie zdarzają się przeciętnym ludziom. Na przykład ten digart... jest niezwykły prawda??:P